Άρχισαν τα όργανα!

Ο κωμικοτραγικός διάλογος με το μπος.

Ώρα: 2.00 το μεσημέρι.
Τόπος: Δερμάτινος καναπές στο γραφείο της.
Κατάσταση: Πεινώ
Αιτιολογία: Του χρόνου εννά υπογράψεις ρε Ντάγκερ;;
Σκέψεις: Το παντελόνι που εφόρησα σφίγγει με τσας νομίζω. Ο Κιλλ γιατί με πιάνει τελ; Πρέπει να πάρω την Λίντα για το εμβόλιο της αύριο. Αχ στην Αγγλία επικρατεί πανικός με τόσα νερά! Η Μαριάννα μου εν καλά; Να της στείλω μήνυμα. Ούφφου έχω μάθημα με τα σπαστικά μετά! Αααα να στείλω μήνυμα στην Ντέμη να μου πιάσει την ταμπακιέρα σήμερα. Μήπως να φάω σουβλάκια που έσιει στο εστιατόριο του σχολείου; Αλλά τζιαι οι κεφτέδες εν καλοί άκουσα.

Το μπος σταματά να τηλεφωνά (άτε κόρη μου) τζιαι κοιτάζει τάχα τα χαρτιά της.
- Ντάγκερ μου!
- Παρακαλώ!
- Ξέρεις πόσο ευχαριστημένη είμαι! Τα αποτελέσματα σου ήταν πάλε εξαιρετικά τζιαι στο ερωτηματολόγιο των μαθητών έφκηκες πρώτη ακόμα μια χρονιά!
- (Φτου μου! Επιάσαν οι απειλές)! Ναι ναι ευχαριστώ!
- Θέλω λοιπόν που τα τωρά να ξεκαθαρίσουμε τί θα κάμουμεν του χρόνου. Θέλω σε φυσικά!
- (Θέλε!!) Α μάλιστα! Με τιμάτε φυσικά!
- Έχω τρομερά σχέδια για σένα! Σκέφτουμαι να σου αναθέσω αρμοδιότητες για την τελευταία τάξη. Να κάμουμεν τούτο! Να κάμουμεν το άλλο! Να ζωγραφίσουμε! Να περιχαρίσουμε!
- (Πέρκι να σιέρεσαι!) Αχα...
- Εννοείται πως είμαι περήφανη για σένα! Νιώθω σε πλέον σαν δικό μου παιδί!
- (Ε τότε γιατί εν μου διάς 5000 να πάει πάσαν κακό;;;). Α ναι; Χαίρομαι! Η μάμα μου θα χαρεί άμα το μάθει!
- Χα χα χα! Μα τούντο χιούμορ σου ρε Ντάγκερ μου! Πάντα κάμνεις με να γελώ (πάλε γλύφει με σιορ)! Λοιπόν για να μεν σε κουράζω. Ορίστε το συμβόλαιο σου! Άτε υπόγραψε να πάμε παρακάτω.

Πιάνω το τζιαι δεν το κοιτάζω καν. Θωρεί με παραξενεμένη.
- Μα εν θα το δεις; Θέλεις χρόνο;;
- Όι! Θέλω αύξηση!!!
- Τί;;; Μα Ντάγκερ μου οι εποχές εν δύσκολες!!! Πρέπει λοιπόν...
- Ναι ναι ξέρω τα τούτα! Αλλά αφού οι εποχές εν τόσο δύσκολες πώς τζιαι είχαμε αύξηση μαθητών σε όλα τα επίπεδα στο 25%;;;;
- Ε κοίτα! Εν τζιαι σημαίνει πως πληρώνουν επειδή έρκουνται! Οι εποχές λοιπόν...
- Μια χαρά πληρώνουν! Λοιπόν έκαμα υπομονή ένα χρόνο τωρά! Δέχτηκα ίσως τις μεγαλύτερες περικοπές από όλους !
- Ναι αλλά ήσουν τζιαι η πιό υψηλόμισθη!
- Ναι αλλά όταν φτάσουν οι άλλοι στο επίπεδο που κάμνω εγώ την δουλειά τότε ας απαιτήσουν τζιαι τζιείνοι αυτά που δικαιούνται. Θέλω αύξηση!!!!
- Μα καλά...οκ...δηλαδή πόσο; Εν μπορώ να πάω τζιαι πολλά πάνω!
- Θέλω 15% πάνω! Αλλιώς δυστυχώς εν θα μπορέσω...
- Μα ζητάς εξωφρενικά πράματα!!!
- Ζητώ τζιείνο που μου αξίζει!
- Μα να το συζητήσουμε ρε παιδί μου!
- Εν συζητώ! Αρκετά! Αμοίβουμαι το ίδιο με τον κάθε μιτσίν που ξεκινά φέτος τζιαι έχω 15 χρόνια πείρας! Φκάλλω αποτελέσματα με τάξεις που εν ουσιαστικά χαμένες τζιαι διάς τες σε μένα για να τις σώσω! Μαυρολαώνουμαι με τα μεγάλα τμήματα τζιαι δουλεύκω ακόμα τζιαι Σάββατα χωρίς αμοιβή! Τέλος! Σκεφτείτε το! Έχω μάθημα σε λλίο τζιαι πεινώ! Πάω να φάω! Ευχαριστώ για την πρόταση!

Σηκώνουμαι τζιαι διώ της το σιέρι μου. Κοιτάζει με θυμωμένη.
- Τελευταία άλλαξες Ντάγκερ!
Χαμογελώ της.
- Προς το καλύτερο ελπίζω!
- Μάλιστα...
- Σκεφτείτε το! Εγώ έχω άλλωστε τζιαι άλλες επιλογές για του χρόνου.
- Τί επιλογές; Να πας στον ανταγωνιστή απέναντι;;
- Δεν είναι της ώρας! Σας αφήνω μέχρι τον Απρίλιο περιθώριο να το σκεφτείτε. Καλό σας απόγευμα.

Φκαίνω που το γραφείο. Χαμογελώ της γραμματέας απέναντι. Στέλνει μου φιλί.
Προχωρώ βιαστικά προς το εστιατόριο. Νιώθω ένα βάρος να φεύκει που πάνω μου. Στο δρόμο συναντώ μαθητές μου.
- Κυρία μας!!!!!!!!!!!!
- Μωρά μου!!!!
- Εννά ρτετε στο θεατρικό το βράδυ να δείτε τις πρόβες;
- Χάνω εγώ έτσι πράματα;;

Φτάνω στο εστιατόριο. Κοιτάζω το μενού.
- Μαρία;;;; Βάλε μου κεφτέδες με ρύζι. Τζιαι χρέωστα στο σχολείο!

Breaking Bad

9 η ώρα εψές τελειώσαμε το Breaking Bad με τον Κιλλ.
Στις 11 σταματήσαμε να μιλούμε για την σειρά.
Στις 1 επήα για ύπνο.
Στις 3 κατάφερα να κοιμηθώ.

Εξηγώ γιατί.

Υπόθεση: 
Ο Walter White είναι ένας συνηθισμένος, ασήμαντος ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας. Καθηγητής Χημείας, αδικημένος επιστημονικά λόγω της φοβερής του ικανότητας στην Χημεία από παλιούς συνεργάτες που πλούτισαν εις βάρος του, παντρεμένος, με ένα γιο με κινητικές δυσκολίες τζιαι μια κόρη να έρκεται. Δεν έχει λεφτά, δουλεύκει παρτ τάιμ σε πλυντήριο αυτοκινήτων τα απογεύματα τζιαι γενικά η ζωή του δεν έσιει νόημα. Ξαφνικά διαγνώσκεται με καρκίνο σε βαθμό 3. Οι γιατροί διούν του 2 χρόνια ζωής. Γυρίζει του! Σκέφτεται την οικογένεια του τζιαι τί θα τους συμβεί όταν αυτός πάππαλα τζιαι ψάχνει τρόπους να τους αφήσει λεφτά. Δύσκολο...
Ώσπου τυχαία ανακαλύπτει έναν παλιό του μαθητή, τον Jessie, που είναι μάγειρας μεθαμφεταμίνης τζιαι βαποράκι. Ο Walter του προτείνει συνεργασία. Να γίνει τζιείνος ο μάγειρας τζιαι ο άλλος να την πουλά. Το προιόν του γίνεται αμέσως γνωστό λόγω της απίστευτης καθαρότητας του τζιαι ο φίλος μπαίνει σιγά σιγά σε έναν κόσμο άγνωστο για τζιείνον προσπαθώντας να ισορροπήσει μέσα του το καλό τζιαι το κακό.
Η σειρά κάμνει ακριβώς τούντο πράμα. Παίρνει τον θεατή μέσα σε έναν στρόβιλο συναισθημάτων..συμπάσχεις με τον πρωταγωνιστή; Τον αφορίζεις; Τον δικαιολογείς; Θα έκαμες τα ίδια; Τί είναι τελικά το κακό; το καλό; Η ανάγκη;
Ο Walter στο τέλος παραδέχεται στην γυναίκα του ότι τα έκανε όλα όχι από ανάγκη να βοηθήσει την οικογένεια του. Αυτό άλλωστε το είχε λύσει στην δεύτερη σεζόν. Το έκανε επειδή το γούσταρε...τον έκανε να νιώθει σημαντικός..τού έδινε ένα νόημα. Έγινε βαρώνος όχι από ανάγκη. Αλλά από θέληση.

Μέσα από την καταπληκτική ερμηνεία των πρωταγωνιστών, την υπέροχη ιστορία γραμμένη από την Moira Becket τζιαι την εκπληκτική σκηνοθεσία και παραγωγή του γνωστού Vince Gilligan παρασύρεσαι να σκέφτεσαι τον εαυτό σου διαφορετικά. Να υποστηρίζεις το κακό με πάθος αλλά την ίδια ώρα να επιθυμείς μια δικαίωση (επεδή έτσι σε έμαθαν), να είσαι εναντίον της εντιμότητας επειδή απλά αυτή δεν σε οδηγεί σε άμεσες λύσεις τζιαι να φοάσαι ότι αν τελικά εσύ είσιες τις ευκαιρίες του Walter τζιαι την απίστευτη εξυπνάδα του θα έκαμνες ακριβώς τα ίδια χωρίς να υπολογίζεις τον θάνατο των γύρω σου. Τζιαι θα τα δικαιολογούσες βάση της λογικής του:
- Θα πεθάνω. Θα φροντίσω την οικογένεια μου. Δεν έχω να χάσω τίποτα.

Είμαστε αυτό που τελικά επιλέγουμε. Αυτό τζιαι τίποτε άλλο.
Είμαστε κακοί ή καλοί επειδή το γουστάρουμε τζιαι όι λόγω συγκυριών.
Απλά κάποιοι έχουν την ευκαιρία να το εκφράσουν λόγω ευκαιριών τζιαι κάποιοι όι.

Άρα είμαι ότι είμαι επειδή εγώ το δκιάλεξα.
Ναι! είχα ευκαιρίες να το αλλάξω αλλά εν το έκαμα τζιαι εδικαιολόγησα το πάνω σε οικογένεια, ανάγκη τζιαι ότι σούρτα μπορείς να φανταστείς. Εγίνουμουν χάλια για σχέσεις τζιαι εβάσιζα το στην αδικία που δέχτηκα. Λάθος! Αρέσκουμουν να ήμουν χάλια. Αρέσκουμουν να φορτώνουμαι στους φίλους μου τζιαι να κλαίουμαι. Αρέσκουμουν να μεν βρίσκω τα πόδκια μου. Όχι πια! Είμαι οι επιλογές μου! Τζιαι όσο δύσκολες τζιαι να είναι εγώ τις διάλεξα! Τζιαι εγώ είμαι ο καλός, ο κακός τζιαι ο άσιημος εαυτός μου! Οι άλλοι απλά διούν σου το ερέθισμα! Όι την αιτία της μαλακίας σου.

Το Νουνού πάντα ελάλεν πως στο τέλος όλα έρχονται σε ισορροπία.
Αυτό έγινε και στην σειρά.
Επήλθε η ισορροπία!
Τζιαι αν εσύ την απέρριπτες ή όι δικαίωμα σου.

Δεν ξέρω αν είμαι καλός άνθρωπος τελικά ή όι.
Επλήγωσα..επληγώθηκα.
Όμως ξέρω τελικά...εσυνειδητοποίησα το στο έπακρο.
Πως τελικά ότι τζιαι να έγινε έγινε από δική μου θέληση. Τζιαι να το ρίχνω στους άλλους τζιαι στις συγκυρίες δεν αρκεί πια για να καταλάβω αυτό που είμαι.

Τζιαι που τα τωρά τζιαι να πάει θα λέω τζιαι θα κάμνω ακριβώς τζιείνο που θέλω.
- Ναι του χρόνου φεύκω που την δουλειά όσο τζιαι αν θα στενοχωρήσω το μπος. Όπως με εκμεταλλεύτηκε για τα δικά της τζιαι για τα αποτελέσματα που της φέρνω έτσι τζιαι εγώ εν θα σκεφτώ αν θα την στενοχωρήσω ή όι!
- Θα λέω στην Ντέμη τζιαι στον καθένα τί με ενοχλεί τζιαι τί όι. Εν θα κάμνω υποχωρήσεις! Θέλουν να με χωρίσουν; Θέλουν να με αποφύγουν; Στο καλό! Εν θα ρίχνω τα θέλω μου για να τους κάμνω χάππι! Πρέπει να είμαι εγώ χάππι πρώτα για να μπορώ να έχω τζιαι τους άλλους! Σωστά;
- Θα ζω τα πάντα με διαφάνεια. Θα έχω πλέον ειλικρινείς σχέσεις. Σχέσεις που θέλουν εμένα τζιαι όι την Ντάγκερ που νομίζουν πως είμαι; Άρα σόρρυ! Εν θα ξαναφκώ έξω με κανέναν απλά που υποχρέωση τζιαι για το θεαθήναι!

Have I broken bad?
Or have I just woken up?

I will be the judge of that! 

Αγαπημένη φώτο

Γενικά εν μου αρέσκει να φωτογραφίζουμαι! Φακκά μου επειδή εν έχω φωτογένεια τα γέρημα! Άρα εν έχω τζιαι πολλές φωτογραφίες να μου αρέσκουν! Πάντα εζήλευκα την ιδιότροπη που ακόμα τζιαι μόλις ξυπνήσει να φκάλει φώτο εννά φκει κούκλα γαμώτο! Ή τον Κιλλ τον αχώνευτο που μιαν φορά ήταν τέλια γέρημος τζιαι έφκαλα τον για να γελάσω...τελικά εν τζιείνος που εγέλασε γιατί ήταν κούκλος πάλε! Σκατά!

Η πιό αγαπημένη μου φώτο μέχρι πρόσφατα εν μια που έφκαλα Αγία Νάπα με τον γιο της κολλητής (τον μεγάλο μου έρωτα). Έχω την πάντα φέις τζιαι καμαρώνω την γιατί είμαι τουλάχιστον υποφερτή! Άλλωστε εν μια φώτο που με αγκαλιάζει τζιαι εν φυρμένος τζιαι θυμίζει μου τόσα πολλά!

Πριν κάτι Κυριακές επήαμεν με τιν ιδιότροπη τζιαι τον Κιλλ βόλτα τα μωρά μας στο Κάβο Γκρέκο! Ο Κιλλ έσιει 5, εγώ την Λίντα φυσικά τζιαι η ιδιότροπη τον Ρομέο! Ήταν τόσο όμορφα! Ο Κιλλ εβούραν όπως τον πελλόν τζιαι ετράβαν τους νούρους τους τζιαι τζιείνα επροσπαθούσαν να τον πιάσουν. Σε μια φάση εχτύπησε ο Μπάμπης (ένα λαμπραντόρ του Κιλλ) λλίο το πόδι του τζιαι επιάσαμεν τον αγκαλιά με τον Κιλλ να το δούμε. Εγονατίσαμε τζιαι εβάλαμεν του νερό. Πίσω μας ακριβώς ήταν η υπόλοιπη κλίκκα τζιαι στο φόντο έβλεπες το απέραντο γαλάζιο. Πιάνει λοιπόν η ιδιότροπη το κινητό της τζιαι όπως είμασταν κάτω φκάλλει μας στο ξαφνικό. Τζιαι ως εκ θαύματος έφκηκα καλή! Η φώτο αποθανάτισε μας με τον Κιλλ να γελούμε αγκαλιά με τον Μπάμπη αυθόρμητα τζιαι πίσω μας ακριβώς να είναι ούλλοι οι άλλοι τζιαι να κοιτάζουν την κάμερα. Τζιαι φυσικά η θάλασσα..ήρεμη..απέραντη..να μας αγκαλιάζει. Βασικά άρεσεν μου τούτο το άξιππα της φάσης. Το γέλιο του Κιλλ. Τζιαι την Λίντα να έσιει απλωμένο το πόδι της πάστο σιέρι μου τζιαι να κοιτάζει την κάμερα. Αν το σχεδιάζαμε εν θα έφκαινε καλύττερη.

Εσείς;;;

Χρόνια μας πολλά αγάπη μου

Έφτασεν η ώρα λοιπόν!

Να μάθετε με πάσα λεπτομέρεια την γνωριμία μου με την Ντέμη.

Αφού επρήσετε τα αυτιά μου τζιαι εκάματε εκατόν εικασίες περί γεγονότων!

Ένεκα λοιπόν της επετείου μας αποφάσισα (τζιαι αφού πήρα την άδεια της άλλης πλευράς να σας εξιστορήσω το μέγα αυτό γεγονός)! Χαρήκατε α;;;

Από πού να ξεκινήσω τωρά...ΟΚ..που την αρκή νομίζω εν το πιό λογικό.

2008: Ήμουν Θεσσαλονίκη σχεδόν ένα χρόνο. Πλήρης, ευτυχισμένη...με φίλους, εξόδους, διακοπές. Η Ντέμη είχε μόλις μετακομίσει εκεί για τους ίδιους λόγους. Δουλειά και σχέση. Άκουσα για την κουβέντα επειδή η κοπέλα της ήταν που την παρέα αλλά εν έδωκα τζιαι πολλή σημασία. Μιαν νύχτα ήταν να πάμε σε ένα μαγαζί κάπου στην Παύλου Μελά. Εγώ εδούλευκα ως αργά γιατί είχαν εξετάσεις οι μαθητές μου τζιαι εκάμαμεν έξτρα άρα θα επήεννα μετά. Άλλωστε εδούλευκα πολλά κοντά. Κατά τις 11 αντάκωσα να πάω. Ήμουν πολλά κουρασμένη αλλά σόρρυ ρε φίλε Παρασκευή βράδυ ήταν να κάτσω έσσω;; Όι λαομόν! Έφτασα στο μαγαζί τζιαι είδα την παρέα στο βάθος. Έκαμα νόημα στην σχέση μου ότι έπρεπε να πάρω ένα τηλέφωνο στην Κύπρο την κολλητή τζιαι να με περιμένουν. Εστάθηκα λοιπόν έξω τζιαι εμίλουν. 

Τότε έιδα την Ντέμη πρώτη φορά. Αεράτη, με τζιείνο το υπέροχο μαλλί να ανεμίζει, να μιλά με μιαν φίλη της τζιαι να φύρνεται.

-          Γουάου...εσκέφτηκα..πόσο όμορφη είναι.

Είδεν με που την έχασκα τζιαι ντράπηκα. Γύρισα που την άλλη τζιαι συνέχισα να μιλώ. Η κολλητή εκατάλαβε ότι κάτι με τάραξε τζιαι ερώτησεν με.

-          Φίλη; Λαλώ της....μόλις είδα μια οπτασία.

-          Σύνελθε, λαλεί μου! Οπτασία εν η σχέση σου!

-          Ξέρω το! Απλά ΟΚ τούτη είσιεν κάτι. Εν μπορώ να σου το εξηγήσω.

Όταν έμπηκα μέσα είδα την οπτασία να μιλά με την σχέση μου.

-          Όου μάδερ φάκερ!! Εννά με καρφώσει!!!

Πλησιάζω με σιεσμένο ύφος τζιαι με το χαμόγελο του μαλάκα τζιαι η σχέση μου αρπάσσει με που το σιέρι χαρούμενη!

-          Από δω η Ντέμη!!! μου κάνει! Η σχέση της τάδε!

Ααααααααααα....ουυυυυυυυυυ...άνοιξε πέτραααααααααααααααααααα!!!!

-          Χάρηκα Ντέμη!

-          Κι εγώ, μου κάνει χαρούμενη. Η Κύπρια δεν έισαι;

-          Ναι ναι αυτή!

-          Έχω ακούσει!

-          Όλα είναι ψέματα!

-          Χα χα! Ε όχι και όλα! Ότι είσαι καλό παιδί είναι;

-          Κανένας δεν είναι τόσο καλός!

Δεν απάντησε. Απλά με κοίταξε. Φορούσε ένα μαύρο αμάνικο πουλόβερ τζιαι τζιην. Χαμογέλασε τζιαι έφυεν. Επήεν στην σχέση της. Ούλλη την νύχτα εν εξαναμιλήσαμε. Αλλά για ένα περίεργο λόγο συνέχεια εθώρουν να δω τί κάμνει. Αν χορεύκει, πώς χορεύκει, αν πίνει, τί πίνει...Σε κάτι μέρες την είχα ξεχάσει...έτσι απλά.

                                                    

2009, καλοτζιαίρι: Δεν την έβλεπα σχεδόν καθόλου. Άλλη περιοχή τζιείνη.. άλλη εγώ. Άλλες ζωές. Μόνο την σχέση της έβλεπα αραιά τζιαι πού επειδή έρκετουν σπίτι να μας δει. Η Ντέμη σπάνια. Τζιαι όποτε έρκετουν εγώ έλειπα σε δουλειά. Άκουα τα νέα της αλλά ως τζιαμέ. Κοντά στο σπίτι μας είσιεν ένα ταβερνάκι με το πιό ωραίο ψάρι της Θεσσαλονίκης. Μιαν νύχτα παραγγείλαμε τέικ αγουέι! Επήα εγώ να το πιάσω. Με το που έμπηκα μέσα είδα την. Ήταν μαζί με συναδέλφους. Τζιαι ακόμα πιό όμορφη από όσο εθυμούμουν. Αγκάλιασεν με τζιαι άρκεψε να με ρωτά τα νέα μου. Χάρηκα τόσο ξαφνικά που την έιδα...τζιαι ήμουν χαρούμενη για μέρες. Μάλιστα έστειλα της τζιαι μήνυμα να της πω πόσο χάρηκα που την είδα. Απάντησε αμέσως:

- Κι εγώ Κυπριωτάκι. Μην χαθούμε πάλι.

Κι όμως..χαθήκαμε.

Τον Μάιο του 2011 επέστρεφα στην Κύπρο οριστικά. Με την σχέση μου μείναμε φίλες. Ακόμα είμαστε..Χωρίσαμε από το 2010 αλλά μείναμε μαζί για οικονομικούς κυρίως λόγους. Άλλωστε θα έφευκα. Τελευταία εβδομάδα πριν φύω ήρτεν η Ντέμη να με αποχαιρετήσει. Ήταν στενοχωρημένη γιατί ήδη τα πρώτα σύννεφα με την σχέση της αρκέψαν να την καταπιέζουν. Πριν φύει έκαμε κάτι πολλά περίεργο. Αγκάλιασεν με σφιχτά τζιαι όταν είδε πως η πρώην σχέση μου εν κοίταζε εψιθύρισεν μου:

-          Μην φύγεις...

Για μέρες μετά εσκέφτουμουν αν είχα καταλάβει σωστά. Όταν πλέον είμασταν μαζί ερώτησα την τζιαι είπεν μου πως το είπε αλλά εν εκατάλαβε ποτέ γιατί. ¨Ηταν αυθόρμητο.

2012 καλοτζιαίρι: ¨Ημουν με την όμορφη διακοπές Θεσσαλονίκη. Μέναμε στο σπίτι της πρώην και νυν κολλητής. Η Ντέμη ήρτεν να μας δει με την σχέση της που πλέον ήταν στα χωρίσματα. Έκατσεν πολλά λλίον. Ένιωσα τόσο καλά που την είδα. Τζιαι αφού θα μετακόμιζε πίσω στην Αθήνα κατάλαβα πως πλέον εν θα την ξαναδώ. Το παράξενο ήταν πως με κοιτούσε περίεργα όσο ήταν τζιαμέ. Με μιαν μελαγχολία...Εν το καταλάβαινα τότε...Μετά που τζιαιρό πάλε ερώτησα την. Απάντησεν μου με ειλικρίνεια όπως κάμνει πάντα άλλωστε:

- Γιατί ήσουν με άλλην. Αμάν! Μια φορά να είσαι μόνη δεν γινότανε;

2013 Φεβρουάριος: Μιλώ με την Ντέμη που φέις συνέχεια τους τελευταίους δυο μήνες. Λέω της τα πάντα με την όμορφη. Λέει μου τα δικά της. Η ανάγκη μου να της μιλώ κάθε μέρα μεγάλωνε συνέχεια. Αρχές Φεβρουαρίου εν άντεξα άλλο. Μπήκα στο φέις αποφασισμένη. Με το που την βλέπω ονλάιν χτυπώ της. Θυμούμαι πως ούτε καν της είπα τα τυπικά! Απλα:

- Ξέρεις...σε σκέφτομαι συνέχεια. Και όχι φιλικά!

Τα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν ήταν μια κόλαση. Εκοίταζα την οθόνη σαν σε όνειρο. Έκαμνα σενάρια για το τί θα μου πει..πώς να απολογηθώ για την πατάτα που επέταξα..πώς να προσποιηθώ ότι επερίπεζα την. Βλέπω την να γράφει...Κλείνω τα μάθκια μου τζιαι φοούμαι να τα ανοίξω. Σηκώνουμαι τζιαι περπατώ μέστο σπίτι νευρικά. Πάω στο πισί..κοιτάζω..γράφει:

-          Τελικά το είπες (χαμόγελο). Κι εγώ! Κι εγώ το ίδιο. Νομίζω πάντα σε σκεφτόμουνα. Απλά δεν ήξερα να το εξηγήσω. Θέλω να έρθω να σε δω..να τα πούμε από κοντά! 

....................................................................

-          ΚΙΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  ΕΙΠΕΝ ΜΟΥ ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-          Ο Ανάν;;;; Εδέχτηκεν την λύση που του πρότεινες;;;;

-          Μα πόσο ηλίθιος!!!!!!!!!!!!!!

-          Χα χα χα!!! Κατάλαβα! Έρκουμαι να μου τα πεις που κοντά! Είμαι χαρούμενος μωρό μου!

Χρόνια μας πολλά!!!! Ένας δύσκολος χρόνος! Αλλά με απίστευτες στιγμές! Απίστευτη χαρά! Τζιαι ίσως τις πιό όμορφες μέρες της ζωής μου! Στο Ναύπλιο! Θυμάσαι;;;;

Επεθύμησα να περπατήσουμε πάλε κάτω που βροχή..τζιαι να μου λαλείς ότι πιό όμορφο καιρό δεν είδες ποτέ! 

Μια μέρα με βροχή

Βλέπω το μήνυμα στο διάλειμμα..Σταματώ στον διάδρομο, κρατιούμαι που ένα παράθυρο ανοιχτό τζιαι βλέπω κάτω την αυλή. Οι μαθητές μου παίζουν με τα κινητά τους. Σκέφτουμαι μόνο ένα πράμα συνέχεια..
- Φύε..φύε...φύε....φύεεεεεεεε!!!!!!!!!!! Πρέπει να φύεις! Τωρά τωρά τωρά τωρά!!!! Τί κάθεσαι όπως τον χάσκαν τζιαι θωρείς;;; Φύε φύε φύε να προλάβεις!

Σε δευτερόλεπτα ξυπνώ..Κατεβαίνω τις σκάλες λες τζιαι εν υπάρχουν τζιαι μπαίνω χωρίς καν να χτυπήσω στο γραφείο του μπος! Κοιτάζει με παραξενεμένη. Εν μιλά. Εν μιλώ. Σιγή για δευτερόλεπτα..

- Ντάγκερ; Τί έπαθες; Τί εν τούτα τα χάλια;
- Τί έχω;
- Μα τρέμεις! Χριστέ μου τί έπαθες;
- Πρέπει να φύω! Πρέπει να φύω!
- Τί έγινε;;; Οι γονείς σου;;;
- Όι...όι...
- Έπαθες κάτι εσύ;; Σηκώνεται απότομα τζιαι πλησιάζει με. Εν μιλώ..
- Ντάγκερ;;;;;;;;;;;;;;
- Η Ιδιότροπη...
- Ε τί με την ιδιότροπη;; Πού είναι;
- Εν ξέρω...
- Τί έπαθε η ιδιότροπη;;;
- Παντρεύκεται ο Ζίτας..Τον Μάιο.
Το μπος ξέρει την ιστορία. Εν χρειάζεται να της πω πολλά. Ο Ζίτας εν ο πρώης της ιδιότροπης. Δέκα χρόνια μαζί. Χωρίσανε..Θέλει τον. Λόγω της κατάστασης έμπηκε νοσοκομείο πάνω που δέκα φορές. Απέκτησε μόνιμα ιατρικά προβλήματα..
Ο Ζίτας παντρεύκεται.
Παντρεύκεται μιαν κοινή τους φίλη.
Το σπίτι του Ζίτα εν δίπλα που το σπίτι της.
Εννά τα ζήσει ούλλα που κοντά..
Ο Ζίτας εν ο έρωτας της ζωής της...
Ο Ζίτας παντρεύκεται μιαν δέκα χρόνια μιτσόττερην!!!
Ο Ζίτας εν την αγαπά πλέον..εν ξέρω αν την αγάπησε τζιαι ποττέ..Μέσα σε ένα χρόνο σχέσης με την άλλη παντρεύκεται.
Ο Ζίτας...

Το μπος κάθεται πάστον καναπέ του γραφείου της. Κοιτάζει με...γεμώνουν τα μάθκια της.
- Φύε..εννά κάμω εγώ τα μαθήματα σου. Φύε!
- Να σας πω τί να κάμετε;
- Ντάγκερ μου...νομίζω εξέχασες πως εδίδασκα 30 χρόνια. Φύε. Εννά τα καταφέρω μια χαρά!

Μπαίνω στο αυτοκίνητο τζιαι χτυπώ της συνέχεια τηλέφωνα. Εν απαντά. Πιάνω όσους ξέρω. Κανένας εν την είδε. Πάω σπίτι της. Λείπει. Ούλλοι γυρεύκουν την μέστο άγχος. Η μάμα της κρατά την κκελέν της. Η αδερφή της εν που πάνω που το κινητό.
- Έβρε την Ντάγκερ...έβρε την.

Μπαίνω ξανά στο αυτοκίνητο. Πού να πάω; Βρέσιει καταρρακτωδώς. Πού να επήεν με έτσι τζιαιρόν τα γέρημα; Πού είσαι ρε αγάπη μου; Στην λέξη αγάπη μου πιάνω την Ντέμη. Λέω της βιαστικά. Γυρίζω μέστους δρόμους να την έβρω. Η Ντέμη ακούει προσεκτικά.
- Στο λιμάνι να πας.
- Πού;
- Στο λιμάνι. Εκεί που πήγαινε με τον Ζίτα. Δεν θυμάσαι; Στην Αγία Νάπα. Εκεί να πας. Γρήγορα! Αλλά να προσέχεις.

Εν το εσκέφτηκα. Στο λιμάνι.
Φτάνω τζιαι κατεβαίνω βιαστικα. Ακόμα βρέσιει. Πιάνω την ομπρέλλα που έχω στο κάθισμα πίσω. Περπατώ τζιαι με δυσκολία μπορώ να δω μπροστά μου. Θωρώ την να κάθεται πάστες πέτρες. Με ένα αδιάβροχο. Έτσι που κάτω που τα νερά. Καπνίζει τζιαι το τσιγάρο της σβήνει συνέχεια. Βάλλω την κάτω που την ομπρέλλα τζιαι άφτω της το. Βλέπει με απότομα μπροστά της. Κάμνει προσπάθεια να χαμογελάσει.
- ¨Ωστε χώνεσαι μου α;;;
- Εννά αρρωστήσεις φίλη. Φύε.
- Μπα! Έχω ομπρέλλα.

Κοιτάζω την θάλασσα που χτυπά πάστους βράχους. Ακόμα τζιαι όταν θυμώνει εν όμορφη σκέφτουμαι. Κάθουμαι τζιαι εγώ πάστες ρότσες δίπλα της. Βάλλω το σιέρι μου στον ώμο της τζιαι αγκαλιάζω την.
- Αγαπώ σε...ξέρεις το.
- Τζιαι εγώ. Χαμηλώνει τα μάθκια της. Κλαίει.
- Εν θα σου πω να μεν κλαίεις. Εν θα σου πω να μεν πονείς. Εν θα σου πω τίποτε.
- Τότε γιατί ήρτες;;;;
- Για να μεν το περάσεις μόνη σου. Να κάμεις ότι θέλεις. Αλλά εν θα είσαι μόνη σου. Θα είμαι δαμέ. Εν θα μιλώ. Εν θα απαιτήσω τίποτε. Απλά να είμαι δαμέ. Αφήνεις με;
Πετάσσει το τσιγάρο τζιαι γυρίζει πάνω μου. Αρπάσσει με τζιαι κλαίει.
- Παντρεύκεται...παντρεύκεται....

Αφήνω την να ξεσπάσει τζιαι εν λαλώ τίποτε. Περνούν τα λεπτά. Περνούν κάτι βάρκες να μπουν στο λιμάνι. Περνούν τα κύμματα που δίπλα μας.
- Τον Μάιο να φύουμε!! Τζιείντο σαββατοκύριακο να φύουμεν!
- Θα πάμε Λεμεσό. Θα νοικιάσουμε δωμάτιο τζιαι θα τρώμε κρέπες ούλλη μέρα.
Σταματά να κλαίει. Κοιτάζει με.
- Τζιαι παγωτό;
- Φυσικά! Τζιείντο πράσινο που εν σαν εμετός τζιαι αρέσκει σου.
- Πιστάτσιο.
- Α ναι! Τζιείντην μαλακία!
- Εν τέλειο!!!!
- Γιακς!
- Εν καταλάβεις!
- Όι αλλά έχω γούστο!

Αγκαλιάζει με πάλε αλλά εν σιωπηλή. Κοιτάζει την θάλασσα.
- Ξέρεις α! λέω της.
Σαββατοκύριακο θα κάμω κέικ με μαύρη σιοκολάτα.
Θωρεί με.
- Με τα φρούτα;;;
- Ναι. Τζιαι σκέφτουμαι να κάμω τζιαι κοτόπουλο λεμονάτο. Με ρύζι.
- Γουάου. Λατρεύκω το τζιείνο.
- Τζιαι ξέρεις α! Έχουμε τζιαιρό να δούμε τα Twilight!
- Εβαρέθηκες τα!
- Ε σιγά! Μια επανάληψη εν πάντα κάτι που σε βοηθά στον ύπνο!
- Μμμμμ! Εξυπνάδες!
- Να φέρεις τζιαι πυζιάμες! Εν σου διώ πάλε τις δικές μου τζιαι να μουρμουράς πως εν σου κάμνουν!

Σε λλία λεπτά κάθεται. Εν πιο ήρεμη.
- Να δούμε που το 3 ως το τέλος;;
- ΟΚ!
- Να έρτω να κάμουμεν το κέικ μαζί;
- Φυσικά! Θέλω κάποιον να πλύνει τα πιάτα!
- Να πούμε τζιαι του Κιλλ;
- Σιγά που χρειάζεται να του πούμε! Αφού εννά τζιαμέ έτσι τζιαι αλλιώς.

Σηκώνουμαι. Πιάνω την που το σιέρι.
- Πάμε φίλη; Θα κάμουμε ένα ζεστό μπάνιο. Εγώ θα γράψω ποστ. Εσύ θα το δκιαβάσεις. Μετά θα μπούμε οοvoo με την Ντέμη να βάλλουμε βίντεος. Τζιαι ούλλα θα είναι καλά. Όπως τα αφήκαμε.
- 4 ποστς σε ένα μήνα;;; Μα εννά σπάσεις τα ρεκόρ εσύ! Πώς το πάθες;
- Έχω τους λόγους μου. Ξαφνικά έπιασεν με οίστρος!
- Ευχαριστώ.
- Εγώ ευχαριστώ.
- Για ποιό πράμα;
- Που θα έρτεις να μου πλύνεις τα πιάτα.
- Χα χα χα! Αμάν ρε Ντάγκερ!

Στο αυτοκίνητα αποφασίσαμε να βάλουμε το ίδιο τραγούδι. Να το τραγουδούμε ως το σπίτι με πάθος! Ένα δικό μας. Που μόνο εμείς το ξέρουμε.

Μόλις εσταμάτησε να βρέσιει..Καληνύχτα μωρό μου! Αγαπώ σε πολλά! 

Μετράω στιγμές

Εκαλόμαθα σας!! 3 ποστς σε ένα μήνα α!!! Ναι αλλά εν γίνεται ρε κουμπάρε πρέπει να κάμω καταγραφή γιατί τα γεγονότα τρέχουν λαλούμεν!!

Λοιπόν αγαπητοί μου κολλητοί!! Γράφω σας την ιστορία της εξαφάνισης μου το σαββατοκύριακο με πάσα λεπτομέρεια! Συγγνώμη που εν απάντουν τηλέφωνα και τα συναφή αλλά ήμουν σε κατάσταση σιοκ! Έτοιμοι;;;;; Πάμε!

Την Παρασκευή εσκόλασα κατά τις 8! Είχα κάτι έξτρα τζιαι άρκησα λλίο! Έρκουμαι σπίτι, κάμνω το μπάνιο μου, βάλλω το πισί πάστην τηλεόραση τζιαι αννοίω το Breaking Bad μου! Σκέφτουμαι τί να φάω τζιαι αποφασίζω το κλασσικό τοστ γουίθ χάλλουμος! Ήντα καλά!! Ακόμα μια Παρασκευή με την σομπούαν τζιαι τον Γουόλλυ μου! Γιες!

Χτυπώ κλήση στην Ντέμη αλλά εν το απαντά! Περίεργο σκέφτουμαι! Βλέπω μήνυμα στο αππ!
- Αγάπη θα είμαι με μαμά στην αδερφή μου και μπορεί να αργήσω να απαντήσω! Καλή ξεκούραση! Θα σε πάρω με την πρώτη ευκαιρία!
Α ωραία λέω! Είμαι σε κρίσιμο σημείο στο Μπαντ! Δεν θέλω ενοχλήσεις!! Εσύ το λαλείς;;;; Κιλλ μάνα μου! Κιλλ!!!!

Εννοείται ενόχλησεν με:
Κιλλ: Κόρη;;; Πού είσαι;;;
Εγώ: Μεν τυχόν τζιαι πατήσεις! Βλέπω Μπαντ!
Κιλλ: Α είσαι σπίτι! Οκ έρκουμαι!!!
Εγώ: Μα τί εν καταλάβεις ρε κουμπάρε;;;;;;;;
Κιλλ: Φέρνω Κινέζικα! Μεν φάεις!!!!! Ηλίθια!
Εγώ: Εν θέλω Κινέζικα! Θέλω την χαλλουμόπιττα μου με το Μπαντ μου! Εβαρέθηκα σε!
Κιλλ: Χέστηκα! Είμαι πουκάτω! Άνοιξε να μεν σου διαλύσω το αυτοκίνητο!
Εγώ: Αμάν ρε Κιλλ! Έλεος!!!!
Κιλλ: Άνοιξε είπα!!!!!!!!!!!!!!!!!

Με βαριά καρκιάν τζιαι τον Μπαντ μου σε αναμονή άνοιξα την πόρτα. Έκατσα απογοητευμένη στον καναπέ τζιαι εκαρτέρουν! Αποχαιρετούσα τον Μπαντ μου τζιαι την ησυχία μου.
Μπαίνει ο αχώνευτος μέσα με μιαν τσάντα Κινέζικα! Αφήνει τα πάστο τραπέζι. Το περίεργο ήταν πως εν έκλεισε την πόρτα πίσω του.
- Ρε κλείσε την πόρτα να μεν σε λύσω!
- Όι! Εν πυρρά!
- Μα χάνεις πε μου!
Εν επρόλαβε να απαντήσει! Μπαίνει μέσα η Ιδιότροπη!
- Χάλοοοοοοοο!!!
- Εσύ τι κάμνεις δαμέ με τον βλάκα;;;
- Έτο ρε εβρεθήκαμε τυχαία τζιαι είπαμε να έρτουμε μαζί να φάμε πάπια!
- Όι λαομόν!
Ούτε η ιδιότροπη όμως έκλεισε την πόρτα! Κοιτάζω τους περίεργα!
- Ρε παιδκιά! ΠΟΡΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

Χασκογελούν τζιαι κοιτάζουν την πόρτα με ύφος!
- Άτε έλααααα, φωνάζει ο Κιλλ!
Βλέπω μιαν κκελέν να κοιτάζει! Η κκελέ μπαίνει μέσα τζιαι γελά!
- Ντέμη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Εκοπήκαν τα πόθκια μου! Εγύρισεν το τταβάνι! Εμαυρίσαν ούλλα!!!! Αγκαλιάζει με χαρούμενη τζιαι εν αντιδρώ! Ο Κιλλ τζιαι η Ιδιότροπη εν φυρμένοι με την φάτσα μου! Η Ιδιότροπη χοροππηδά!

Ώστε....Η Ντέμη έκλεισε να έρτει το γουίκεντ ιν γκόγκνιτο! Είπεν το της Ιδιότροπης τζιαι τζιείνη φυσικά του Κιλλ. Το εισιτήριο το έκλεισε ένα μήνα πριν. Κατάφερε να το κρατήσει μυστικό μέχρι τελευταία στιγμή! Ο Κιλλ τζιαι η Ιδιότροπη επήαν μαζί αεροδρόμιο τζιαι εσυνάξαν την! Η Ιδιότροπη μάλιστα για να μεν κάμω καμιά μαλακία τζιαι πάω Λεμεσό το γουίκεντ εφρόντισε να με κλείσει το Σάββατο γιατί τάχα είσιε μια φίλη της γενέθλια. Συνοπτικές διαδικασίες Μαριάννα μου :) Ενώ εμείς πού να καταφέρουμε έτσι πράμα;;;;;

Ο Κιλλ τζιαι η Ιδιότροπη εν εκάτσαν για φαί. Εν ενοχλήσαν καθόλου το σαββατοκύριακο. Το Σάββατο επήαμεν Πρωταρά βόλτα στην θάλασσα. Εκοίταζα την που εθαύμαζε το τοπίο τζιαι εν το επίστευκα! Ρε την Ντέμηηηηη! Μα εν δαμέ;;; Όντως;;;;
Κυριακή μαγειρέψαμε σπίτι..Βασικά μαγείρεψε η Ντέμη που είναι μέγα σιεφ! Την νύχτα επήρα την αεροδρόμιο. Θα την δω πάλε τον άλλο μήνα που το εκλείσαμε μαζί.

Μετράω στιγμές. Αυτό κάνω.
Φωτογραφίζω τα πάντα που έζησα έστω αυτές τις δύο μέρες με κάθε λεπτομέρεια. Αποτυπώνω την αγάπη πάνω σε χαρτί κάμερας για να χωρέσει. Κάθε μικρή κίνηση, χαμόγελο, λέξη που είπε. Το σπίτι άλλαξε...εγέμωσε ξαφνικά. Μετράω στιγμές...Να μην ξεχάσω τίποτα.

Άλλωστε μόνο αυτές δεν μένουν στο τέλος;;;

Τα μαυρογέρημα

Ελαλούσαν το ούλλοι!!!
- Μην διανοηθείς να δεις το Hachiko!!!! Κόρη μου χάνεις;;;; Έτσι φτανόκαρτη που είσαι εν θα συνέλθεις ποττέ!!!
Οκ λαλώ εν θα το δω!!!

Εσύ το λαλείς;;;;;Έτα ούλλα τζιαμέ δκιάολε δκιάολε!!!!

Ήταν μια Τετάρτη σαν ούλλες τις άλλες!!! Εσκόλασα, ήρτα έσσω, αγνόησα όπως πάντα την τηλεόραση τζιαι άψα τα κομπιούτερ να δω το Breaking Bad μου!Είμαι στο season 2, εν η πιό ταραμένη σειρά έβερ τζιαι είμαι χάππι!!!! Η ώρα είναι 9 τζιαι εγώ είμαι τέλια απορροφημένη! Εν φακκώ πέννα! Εμίλησα τζιαι με Ντέμη, έπεισα την να φκει έξω να πνάσει η κκελέ μου (αγάπη πλάκα κάνω) τζιαι έτρωα αν θυμούμαι καλά την γκάλαξι μου με μανία! Ώσπου εχτύπησε το αναθεματισμένο το σταθερό!
Μπίλ: Κόρη έρκουμαι να δούμε ταινία!
Εγώ: Να πάεις πίσω! Θωρώ τον Μπαντ μου τωρά!
Μπιλ: Σκάσε τζιαι ίσιωνε! Έρκουμαι! Φέρνω τζιαι μια ταινία λουκκούμι!
Εγώ: Ποιάν πάλε;;;
Μπιλ: Το Χάτσιηκο!!! Θεικό άκουσα!
Εγώ: Ρεεεεεεεε είπαν μου να μεν το δω! Εν πολλά κλαμούρικο!!
Μπιλ: Εν πειράζει φέρνω τζιαι κλίνεξ! Σκάσε τωρά τζιαι κάμε μου τσιάιν! Φέρνω τζιαι πισκόττα!
Εγώ: Ουυυυυυυυ
Μπιλ: Φέρνω τζιαι γκάλαξι!
Εγώ: ΑΑΑΑ έλα!!!!

Σκατά!! Σκατά!!! Είδα το....νομίζω έκλαια που την μέση της ταινίας ως το τέλος με λυγμούς! Επρηστήκαν τα μάθκια μου! Επόνησα το στήθος μου! Άφηκα την γκάλαξι μισοτέλιωτη! Εγκρεμίστηκε ο κόσμος! Έθελα να πάω στην Λίντα να την αγκαλιάσω να μου περάσει! Αλλά η ώρα 12 που έπιασα την μάμα να πάω έφαα ξητημασιά!
- Την έννοια σου έσιει το μωρό! Τζοιμάται! Να το αφήκεις ήσυχο!
Εγίνηκα ένα με τα πατώματα!Έδερα τον Μπιλ! Εξανάδερα τον! Θέλω τζιαι τωρά να τον δέρω!

Έβαλα όβερ ντόουζ του Μπαντ πέρκι μου περάσει! Τίποτε!
Εκλάφτηκα στους μαθητές μου τζιαι επεριπέζαν με!
Εκλάφτηκα στον παπά, στην μάμα, στην Ντέμη, στην ιδιότροπη, στην κολλητή! Καμιά κατανόηση!
Μιλώ με την Λίντα!
- Λίντα τζιαι εσύ εννά ρκεσαι αν πάθω τίποτε να με καρτεράς δέκα χρόνια;;; Αγάπη μου;;;
Η Λίντα θωρεί με καλά καλά! Σούζει τον νούρον της! Παίρνω θάρρος ότι επιτέλους ήβρα λύση στο πρόβλημα μου! Συνεχίζω ακάθεκτη!
- Λίντα τζιαι εσύ μ αγαπάς έτσι;; Ξέρεις τί έκαμε ο Χάτσιηκο;;;; Να σου πω! Που λαλείς ο Χατς ήταν ένα Ακίτα τζιαι πολλά όμορφο όπως εσένα καλή ώρα! Τζιαι μιαν καλή ημέραν...
Η Λίντα βαρκέται...θωρεί την μάμα με την σούβλα τζιαι πάει ποτζεί!

Δκιάολε!!! Γιατί να μεν ακούω;;; Είπαν μου να μεν το δω!!! Εψές εθώρουν εφιάλτη!! Πάλε με τον Χάτσιηκο!!!
Κιλλ...εννά συνέλθω κάποτε;;;;;